يا حق

سلام

اينجا پردال است

پردال همان جايي است که به آن پناه مي برم از آشناهاي نا آشنا ، همان ها که فقط نام مرا مي دانند ، آن ها که پرهاي صداقت و اعتماد مرا مي سوزانند و بر روح خسته ي من زخمه مي زنند آن ها که سکوت شيشه اي مرا مي بينند و باز هم پتک حرف هايشان را بر سرم مي کوبند آن ها که مرا فقط علامت تعجبي آخر جملات خبري شان مي دانند

پردال همان جايي است که تنهاکده اش گويند همان جا که تنهايي ام را در وراي آن بي کسي ها خاک مي کنم دور از همه ي آن دورويي ها جايي که من باشم با تمام درد هايم با تمام زخم هايم آن جا که نه نمکي باشد و نه نمک پاشي که سوزشي عميق بر جانم فشاند

آري اين جا پردال است و تو شايد نخستين کسي باشي که صداي مرا از اين جا مي شنوي پس مرا تنها نگذار و دايره ي دوران را با من بپيما شايد آن روز که بايد را با هم با حضورش جشن بگيريم

پس پردال را به خاطر بسپار

                                  تا حق ...

                                                        امضا :    پردال!!! 

*پي نوشت :

مدت ها در جايي در اين دنياي مجازي به سر مي بردم که نامش را آب و آينه گذاشته بودم چون هر دو صاف بودند و بي ريا و من هم خودم را اين گونه ساخته بودم اما وقتي ديددم که دوران اين دايره ي کبود  بي ريايي را اجازه ي حيات نمي دهد آب و آينه را رها کردم و با پردال شروع کردم شايد پردال روزگار شعاع دايره ي زندگي ام را آن گونه که مي خواهم باز کند