وقتي صداي ساعت شماته دار تنها صدايي بود که سکوت سکني گزيده ي شب را مي شکست اين تنها دخترک بود که مي انديشيد تنهاي تنها  ؛ مي انديشيد به سوفي و آن نامه ها با پاکت زرد رنگ  به فرستنده ي ناشناس ...  ؛ مي انديشيد به لوين به آنا به استپان به علي به فتاح به مريم به مهتاب به دکمه ها به کرگدن هاي گردن شکسته به آکاردئون هاي خاموش به درها و ديوارها به دويدن هاي بي ادعا به وليعصر و آن پله ها به دانشگاه و سهراب پورها به لادن به استخر شنا به جيغ هاي هستي به ساعت به کنکور به سوز دعا به مرگ رها ...  به چشمهاي بسته ...  به مرجان به جاهاي خالي به اشک هاي باراني به راز هاي پنهاني به دردهاي ناگهاني ... به سوز حرف ها و نيش زبان ها به چشم ها  به گوش ها  به آدم هاي خودخواه....... به خودبين هاي با ادعا .......  به صد ها خوش خيال خودشيفته  ...

...   مي انديشيد به آمدن باز هم يک بهار ؛ مي انديشيد به تنها يک سوال بي جواب ؛ مي انديشيد به تنها تن تنهاييش ؛ مي انديشيد به فرداي بيماريش ؛ مي انديشيد به يک سال سر گردانيش ، به آن چه گذشت در سه سال کر و لاليش ، به صدها سوال همچون آن تک سوال تنهاييش ...

...

:

:

:

:

و انديشه چه آشنا واژه اي ! سال ها بود که استعمالش نکرده بود همين چند ثانيه پيش از تلنبار خاک آلود واژه ها بيرونش کشيد و انديشيدن را از ميان مشتق هايش يافت...